printversie:
(geen PDF? klik hier)
H.C.
Moolenburgh- Op je gezondheid!
‘Het is een van de grote narigheden van deze tijd, dat een
heleboel mensen er maar een beetje op los leven en niet meer het gevoel
hebben dat het leven zin heeft of dat er een bedoeling achter zit.
Ik heb het er nog niet eens over of er een God is of niet, maar gewoon
een gevoel van: het is fijn dat ik er ben, ik ben goed bezig, ik begrijp
dat ik er ben, ik heb een taak in het leven. Ik zie veel jongelui
die wanhopig zijn en zeggen: “Is dit nu alles?” Als je
geen zinvol leven hebt, dan staat je wil om te leven op een laag niveau
en die is uitermate belangrijk voor het afweren van ziekten. Het zinverlies
in deze tijd is een volkskwaal.’
Deze uitspraak van de huisarts H.C. Moolenburgh in een
interview in 2003 in het blad Ode, trok destijds al mijn aandacht.
Temidden van alle eenduidige keurslijven die steeds strakker vanuit
de overheid aangetrokken worden als het gaat om geneeskunde, kreeg
ik hier het beeld van een man die wars van dergelijke zaken, op authentieke
wijze, naar gezondheid kijkt. In 2006 las ik weer over hem, nu in
het blad Happinez.
Verschenen bij uitgeverij Ankh-Hermes, 2005
De heer Moolenburgh blijkt een gepensioneerde huisarts
te zijn, met vijftig jaar praktijkervaring. Sinds een aantal jaren
is hij zich in toenemende mate gaan bezighouden met kinderen die chronische
ziektes hebben. Inmiddels heb ik zijn boek gelezen uit 2005: Op
je gezondheid! De centrale boodschap van het boek is dat de huidige
technologische ontwikkelingen, milieuvervuiling, een breed gevoel
van zinloosheid en de in zijn ogen ‘beschavingsziekten’
van deze tijd, een enorme aanval op de gezondheid van de mens vormen.
Het vraagt nieuwe vaardigheden om gezond te blijven, die echter te
leren zijn. De geneeskunde die Moolenburgh beoefent noemt hij ‘terreingeneeskunde’Als
iemand ziek is, is dit eigenlijk al een eindpunt van een proces dat
veel eerder is opgestart. Het is essentieel om naar het beginpunt
terug te gaan, het proces in kaart te brengen en vervolgens van daaruit
de gaten aan te vullen, gebieden schoon te maken en te herstellen.
Als een park dat op alle fronten goed onderhouden moet worden. Daarbij
onderscheidt hij geest, ziel en lichaam en binnen elk gebied de elementen
vuur, aarde, lucht en water.
Zijn aanpak, gecombineerd met zijn halve eeuw praktijkervaringen,
leidt tot hele onorthodoxe zienswijzen en tips. Ik heb een aantal
stukken genomen die een ander licht laten schijnen op zaken die over
het algemeen als heel normaal ervaren worden; fluoride, vaccinaties
en de magnetron. Als afsluiting heb ik iets over de Bijlmerramp gekozen,
een kleine casus binnen de grote gebeurtenis van 2 oktober 1992, waarbij
de overheid, onder aanvoering van toenmalig minister van Volksgezondheid
Borst, stuitend arrogant geweigerd heeft allerlei gezondheidsklachten
van betrokkenen bij de ramp serieus te nemen.
Inhoud:
1 Fluoride
2 Vaccinaties
3 De magnetron
4 Over de Bijlmerramp
Fluoride
In de Tweede Wereldoorlog werd de toenmalige president
van de Verenigde Staten, Roosevelt, door Albert Einstein gewaarschuwd
dat de Duitsers mogelijkerwijs bezig waren een atoombom te ontwikkelen.
Hierop werd in de Nevada woestijn een fabriekscomplex uit de grond
gestampt om de Duitsers voor te zijn. De grondstof voor de bom kwam
uit uraniumerts, wat bestaat uit twee zogenaamde isotopen: 0-235 en
0-238, waarvan men het 0-235 nodig had. Om dit te verkrijgen moest
het uranium eerst gebonden worden aan fluoride, waarna men de twee
componenten van elkaar kon scheiden. De chemische verbinding die zo
ontstond heette uraniumhexafluoride en deze was vluchtig. Men vroeg
aan chemici van een Amerikaanse universiteit of deze stof moeilijkheden
zou kunnen veroorzaken, die daarop waarschuwden dat er ernstige gezondheidsrisico's
aan deze stof zaten. Bij de productie van de atoombom ontsnapte er
uraniumhexafluoride uit de schoorstenen en inderdaad kwamen er problemen
bij mens, dier en gewas. Ook ontdekte men dat fluoride op zichzelf
een belangrijk aandeel had in de narigheden. Na de oorlog wilde men
de atoombomindustrie echter niet ontmantelen. Ten eerste was er de
wapenwedloop met de Sovjetunie en ten tweede wilde men proberen de
industrie voor het opwekken van stroom te gebruiken. 'Atomen voor
vrede' was toen de kreet. Men moest voor dit alles echter grote hoeveelheden
fluoride blijven gebruiken en het publiek begon door te krijgen hoe
giftig die stof was, zelfs in uiterst kleine hoeveelheden. Er is toen
een handig pr-project opgezet, want men had ontdekt dat in streken
waar veel fluoride in het water zat, de tanden harder waren. Dat die
tanden ook brosser waren en makkelijker braken, net zoals een dode
tak makkelijker breekt dan een levende, verzweeg men liever. Zo werd
het vervuilinggif fluoride aan het Amerikaanse publiek verkocht als
een nieuw wondergeneesmiddel tegen tandbederf. Het was de eerste keer
in de geschiedenis dat een gevaarlijke stof werd aangeprezen uit politieke
en commerciële overwegingen.
Amerikaanse overheidscampagne voor toevoeging van fluoride in
het kraankwater, jaren '70
AI snel haakten de staal- en aluminiumfabrieken en enkele
andere industrieën er op in, want ook zij hadden te kampen met
juridische procedures wegens fluoride uitstoot. En zo ontstond een
van de machtigste lobby's ter wereld en zo ontstond de leidingwaterfluoridering.
Een stof die men voor veel geld moest opslaan en die aIleen kon worden
gebruikt voor ratten- en kakkerlakkengif (een halve dollar per ton)
werd ineens voor 256 dollar per ton aan de instanties verantwoordelijk
voor de waterleidingcentrales verkocht. Een winst van een miljard
dollar per jaar was geboren en ondanks het feit dat men nu weet dat
gefluorideerd leidingwater tien procent extra kankersterfte geeft,
dat de intelligentie van kinderen wordt aangetast en dat het talloze
andere klachten kan geven, gaat men, vooral in de Angelsaksische landen,
nog steeds door de fluoridering te pushen, gebruikmakend van alle
mogelijke middelen en leugens. Natuurlijk zijn er door het bizarre
van deze situatie ook nog andere theorieën over de vraag waarom
de politiek tegen beter weten in fluoride blijft propageren. Een van
die theorieën is dat een bevolking de autoriteiten gemakkelijker
gehoorzaamt wanneer er fluoride in het water zit.
De Russen stopten gedurende de oorlog fluoride in het drinkwater van
de Duitse krijgsgevangenen om hen tam te houden. Dat werd mij tenminste
verteld door de man die fluoride aan hen leverde. Ook Perkins, de
Amerikaanse naoorlogse beheerder van I.G. Farben, zei dat Hitler van
plan was geweest de bezette gebieden te fluorideren om de bevolkingen
er beter onder te houden. Persoonlijk denk ik dat er een veel geheimzinniger
verschijnsel schuilgaat achter de niet-rationele leidingwaterfluoridering.
Alvorens ik dit ga uitleggen moet ik de lezer even geruststellen.
Sinds 1976 is leidingwater fluoridering in Nederland, na een heftige
achtjarige strijd, verboden. Later is die strijd zelfs uitgangspunt
geworden voor een grondwetswijziging en is het artikel voor het behoud
van de persoonlijke integriteit toegevoegd. Leidingwaterfluoridering
is nu dus niet alleen wettelijk maar zelfs grondwettelijk verboden.
Vaccinaties
Nu nog iets over een andere vloeistof die het aanzien
van de mensheid fundamenteel veranderd heeft. Het gaat hier om het
grootste en meest onverantwoordelijke massa-experiment dat ooit in
de wereldgeschiedenis op de mensheid is toegepast, namelijk de massavaccinaties.
Voor de Tweede Wereldoorlog bestond er maar één vaccinatie:
die tegen de pokken, met behulp van het koepokvaccin. Het is nog steeds
onduidelijk wat dit vaccin precies gedaan heeft, want de pokkenincidentie
begon allang te dalen voor men massaal begon te enten. Epidemieën
en ziektebeelden hebben nu eenmaal de eigenaardigheid dat ze komen
en gaan. De vraag is of men met de koepokenting achter de feiten aan
heeft gehold. Zeker is dat er, toen de pokken in Europa allang niet
meer voorkwamen, veel slachtoffers waren van de zo gevreesde encephalitis
postvaccinalis, de hersenontsteking direct na de enting. Veel kinderen
stierven, velen hielden blijvend hersenletsel over. Ik herinner me
een jongetje uit mijn kleuterklas die aan de enting een vorm van epilepsie
had overgehouden. Heden ten dage is de koepokvaccinatie afgeschaft,
naar men zegt omdat de pokken uitgestorven zijn. Na de Tweede Wereldoorlog
is men fanatiek begonnen met een zich steeds uitbreidend vaccinatieprogramma.
Het schema in Nederland ziet er nu zo uit: twee maanden DKTP 1 + RIB
1 drie maanden DKTP 2 + RIB 2 vier maanden DKTP 3 + RIB 3 elf maanden
DKTP 4 + RIB 4 veertien maanden BMR 1 vier jaar DTP 1 negen jaar DTP
2 + BMR 2 Verder wordt er al massaal tegen meningitis C geënt
en overweegt men de mogelijkheid hepatitis B-vaccin en pneumokokkenvaccin
toe te voegen. De hepatitis B is weliswaar grotendeels een probleem
bij druggebruikers die met vieze naalden spuiten (daarom vroeger de
'spuitenhepatitis' genoemd), maar het zou 'discriminatie' tegenover
de latere druggebruikers zijn als niet elk kind werd ingeënt.
Voor medische studenten is de enting verplicht, wat regelrecht indruist
tegen het grondwetsartikel ter bescherming van de Persoonlijke Integriteit.
In de tweeëntwintig entingen met zes verschillende ziektes die
een baby vóór de vijftiende maand te verwerken krijgt,
zitten niet alleen de gedode ziektekiemen van de ziekten waar het
om gaat, maar de ampullen bevatten bovendien ook de volgende stoffen:
Ethyleenglycol: dit is antivries.
Fenol: dit is een desinfectans.
Fonnaldehyde: een kankerverwekkende stof.
Aluminium: er is mogelijk een verband met de ziekte van Alzheimer.
Thimerosal: gevaarlijk voor de hersenen.
Neomycine: kan allergische reacties geven.
Streptomycine: geeft ook kans op allergische reacties.
Dit lijstje komt uit de Verenigde Staten, maar het onze
zal hier niet veel van afwijken. De vaccins worden gekweekt in dierlijke
en menselijke weefsels, zoals de nieren van apen, de embryo's van
kippen, embryonale cellen van marmotjes, kalfsserum en menselijke
cellen uit geaborteerde foetussen.
Iedere intelligente leek kan begrijpen dat hier moeilijkheden van
moeten komen. Ten eerste is het hoogst onnatuurlijk om kinderen met
allerlei ziektekiemen tegelijk op te zadelen. Geen kind kreeg ooit
difterie, kinkhoest, tetanus, poliomyelitis en een haemophilusinfectie
op een dag.
Ten tweede omzeilt men met de prik de eerste verdedigingslinie van
het lichaam, namelijk huid en slijmvliezen. Dat zijn de delen van
het lichaam waar de eerste confrontatie van het kind met ziekten moet
plaatsvinden. Men spreekt direct de hoofdverdediging aan, namelijk
het bloed, en put daarmee het immuunsysteem uit.
Ten derde is het immuunsysteem van de baby's nog allesbehalve klaar
voor zo'n confrontatie. Eigenlijk zou je niet voor de leeftijd van
anderhalf a twee jaar voorzichtig met de hoogstnoodzakelijke vaccinaties
tegen tetanus en polio mogen beginnen.
De hoeveelheid bijverschijnselen van de entingen vliegen dan ook de
pan uit; ik zie ze vrijwel dagelijks. Vooral de kinkhoestenting is
voor veel kinderen een ramp. Er komt overigens een nieuw kinkhoestvaccin
op de markt.
Wat bijvoorbeeld te denken van een gezond geboren meisje van nu zeven
maanden dat direct na de tweede enting een massaal eczeem kreeg? De
moeder had veel moeite met het consultatiebureau, omdat men daar erg
op de derde enting aandrong, die de moeder uit schrik niet had laten
geven. Meestal wordt sussend en bagatelliserend gereageerd als de
ouders een verband tussen de klacht en de vaccinatie leggen.
De arts Peter Mansfield uit York in Engeland heeft berekend dat 35%
van de kinderen in onze samenleving een min of meer chronische klacht
heeft en het is mijn vaste overtuiging dat de te vele en te vroege
vaccinaties daar een belangrijke bijdrage aan leveren.
Viera Scheibner, een Australische arts, heeft in baar
boek 'Vaccination, 100 Years of Research shows that vaccines represent
a Medical Assault on the Immune System' honderd jaar regulier onderzoek
naar de effecten van vaccinaties op een rij gezet. Ze ontdekte dat
de vaccins een medische aanval op bet immuunsysteem vormen. In haar
boek beschrijft ze onder andere hoe baby's 's nachts aan een monitor
werden gelegd om de ademhaling, die regelmatig en rustig was, met
korte pauzes tussen in- en uitademing, te controleren. Na een vaccinatie
met het DTP-vaccin ( difterie, tetanus, polio) veranderde het ademritme
en kwamen er langere pauzes voor. Een verandering die weken kon aanhouden.
Het is daarom niet ondenkbaar dat er een verband bestaat tussen de
vroege entingen en de zo gevreesde wiegendood, aldus Scbeibner. Sinds
men in Japan de entingen uitstelde tot het kind twee jaar was geworden,
verdween de wiegendood daar. Over vaccinatieschade schreef ik een
artikel dat opgenomen werd in het tijdschrift Similia Similibus Curentur
van 28 maart 1998. Ik laat het artikel hier volgen met enkele verklarende
toevoegingen.
Sinds het uitkomen van het boekje Het Post Vaccinaal Syndroom van
Tinus Smits, waarin hij beschrijft hoe hij veel kinderen met vaccinatieschade
heeft kunnen helpen door middel van nosoden, in de potenties 30K,
200K, MK en 10MK, heb ik zijn therapie sedert 1997 in mijn uitgebreide
kinderpraktijk toegepast. Ik heb tot mijn verbazing met deze therapie
veel kinderen goed kunnen helpen. Hierbij zal ik niet spreken over
genezen kinderen, die leden aan gevarieerde aandoeningen als chronische
verkoudheden en bronchitis, en recidiverende pneumonie, astma en eczeem,
vaginale afscheiding en vermoeidheid, maar me beperken tot klachten
van het centrale zenuwstelsel. Hierbij volgen zestien beknopte voorbeelden
( ik heb er drie uitgekozen, EvL)
Boris, geboren in 1993
Als hij drie maanden oud is eerste bezoek wegens dauwworm. Snelle
verbetering op koemelkeiwitvrij dieet en het vermijden van fluoridentabletjes.
Als hij opgroeit blijkt hij tamelijk stijf te zijn en vertoont hij
een spraakachterstand. Op 23 september 1997 krijgt hij eerst BMR-
en later DKTP-nosoden. Reeds na twee maanden zegt de juf op school:
'Het is een ander kind' (een veel gehoorde uitdrukking. Hij vliegt
vooruit en begint te spreken. In 1998 praat hij gewoon. Zijn stijfheid
is verdwenen en hij voetbalt. De laatste keer kwam hij bij mij binnen
met twee kapotte knieën en erg stout kijkend, precies zoals hij
hoort te zijn. Boris is genezen.
Erwin, geboren 1987
Komt 11 maart 1997 op spreekuur. Hij heeft al een halfjaar dagelijks
hoofdpijn op het hoofd. Men kan de oorzaak niet vinden. Vlak voor
alles begon in het afgelopen najaar kreeg hij een herhaalvaccinatie
DTP en BMR. Hij krijgt nosoden. In mei had hij geen hoofdpijn meer
en was blijvend genezen.
Tim, geboren in 1991
Hij is altijd moe. Zijn fijne motoriek is gestoord. Kijkt altijd de
kat uit de boom. Is verlegen, laat zich door iedereen in de hoek dringen,
heeft erge angst voor zijn gymnastiekleraar, hangt aan moeders rokken.
De moeder zeg 'Thuis en op school is hij een platgeslagen pannenkoek.
Hij verzet zich nooit. Op melkvrij dieet wordt hij veel actiever,
maar zijn angstige, volgzame, weinig alerte karakter blijft hetzelfde.'
Nadat ik hem van november 1995 tot september 1997 had behandeld, kreeg
hij DKTP-nosoden. De moeder belt me in paniek op. Hij is 'stapelgek'
geworden. Vertoont machogedrag. Valt andere kinderen aan, scheldt
de gymnastiekleraar in zijn gezicht uit. Op school leveren andere
kinderen en de juf commentaar: 'Dit is een ander kind.' Sindsdien
weer normaal, maar het machogedrag is gebleven. Hij voelt zich gelukkiger
en wordt in een paar maanden groot en sterk met een breed blozend
gezicht en tintelende stoute ogen. Helaas is er nog een fikse leerachterstand
en zal hij naar de LOM-school moeten. Het is jammer als je zo'n kind
niet in het eerste of tweede jaar krijgt.
Opmerkingen
I. AI deze kinderen kwamen bij me nadat ze eerst door de huisarts,
soms door de specialist waren behandeld.
2. Zes van de patiënten werden door mij eerst uitgebreid met
een E therapie behandeld, voor ik de nosoden inzette. Deze gevallen
zijn het indrukwekkendst omdat daar de zuivere nosodenwerking het
beste tevoorschijn kwam.
3. Negen van de patiënten toonden indrukwekkende eerstverergering.
De meesten na de tweede of derde gift, sommigen pas na de tweede
Evaluatie
Elk van de zestien gevallen is op zichzelf anekdotisch. Zijn echter
gevallen nog anekdotisch? Of zijn we bezig een hele generatie kinderen
ziek te maken? Zijn de statistieken, die zo langzamerhand door onafhankelijke
onderzoekers gemaakt worden over de bijverschijnselen van vaccinatie,
ook anekdotisch? Hoeveel van die anekdotische gevallen zijn er eigenlijk?
Duizenden? Tienduizenden? We weten het niet, want de orthodoxe geneeskunde
erkent alleen die bijverschijnselen die vlak na de vaccinatie optreden.
De late effecten zijn daar onbekend. Hoeveel ouders krijgen nog steeds
te horen 'het gaat vanzelf wel over' of 'het zit tussen de oren' of
ook ' gaat u maar eens met het RIAGG praten' . En toch vermeldt het
Haarlems Dagblad van 12 mei 2004 dat de Inspectie voor de Gezondheidszorg
een vaccinatieoverzicht heeft gepubliceerd, waarin betreurd wordt
dat de vaccinatiegraad van de Nederlandse kinderen wat afneemt en
waarin gezegd wordt: ' ...dat ouders, onder meer in theosofische kring,
steeds vaker geloof hechten aan degenen die zonder wetenschappelijke
onderbouwing waarschuwen voor de gevaren van vaccinaties. Daarbij
worden vaak ten onrechte grote risico's aan de vaccins toegeschreven.'
Zou ik hier even beleefd mogen opmerken dat in Arts en Apotheker (2004-4)
vermeld wordt dat dr. Mark Geier en zijn zoon dr. David Geier van
de Genetics Centres of America in maart 2004 een studie op basis van
vaccinatieregisters van de Amerikaanse overheid hebben gepresenteerd?
Het rapport van de Geiers betreedt een nieuw terrein in de reeds langlopende
discussie over kwik. In hun 'Overzicht van de relatie tussen thimerosal
(een conserveermiddel in DKTP-ampullen) en autisme' concluderen zij
dat baby's die vaccins met kwik hebben gekregen, een tweemaal zo groot
risico lopen op een spraakgebrek en een zesmaal zo groot risico op
autisme. U leest het goed: een zesmaal zo groot risico op autisme!
zijn dat de risico's die volgens de Inspectie voor de Gezondheidszorg
'ten onrechte' aan de vaccins worden toegeschreven? Zie ook de denigrerende
toon waarop over theosofische ouders wordt geschreven. Het is elke
keer weer hetzelfde: het gestoord verklaren van iemand die in verzet
komt is een reeds lang beproefde methode. Toen de fluorideringlobby
in de jaren zeventig niet van het lastige verzet tegen de leidingwaterfluoridering
af kon komen, beweerde men dat het verzet gevoerd werd door 'oude
mannetjes op geitenwollen sokken'. Dit terwijl de lijst van wetenschappers
die er wereldwijd tegen waren, enkele bladzijden namen bevatte, waaronder
Nobelprijswinnaars als professor Schatz. Wat staat ons te wachten
als we nog meer vaccinaties toevoegen, zoals bijvoorbeeld hepatitis?
Zijn we met z'n allen gek geworden?
Ik hoop met deze zestien gevallen te hebben gedemonstreerd dat er
een aanval op de hersenen van onze kleintjes plaatsvindt die zijn
weerga in de menselijke geschiedenis niet kent.
De magnetron
Het volgende onderwerp dat onder 'vuur' valt is de alomtegenwoordige
magnetron. Heerlijk om de fles van de baby in op te warmen of om het
bord eten van manlief in te zetten als hij laat van zijn werk thuiskomt.
Handig ook voor alle restaurants. Hoe typerend voor onze tijd, waarin
alles snel en met een druk op de knop moet verlopen, maar is de magnetron
veilig? Een van de belangrijkste artsen op het gebied van biologische
kankertherapie is N. Gonzalez uit New York. Ik vroeg hem een keer
wat hij van de magnetron vond en hij antwoordde: 'Voor mij is er maar
een plaats voor dat ding en dat is de schroothoop! , Waarom zei hij
dat? Hier volgen wat gegevens. Een uitspraak van dr. Hans Ulrich Hertel:
' Als je regelmatig voedsel eet dat in een magnetron is ontdooid of
verhit, treden er in het bloed veranderingen op die kenmerkend zijn
voor de eerste fasen van het ziekteproces van mensen die aan kanker
lijden.' Hij selecteerde acht mensen tussen de twintig en veertig
jaar die gewend waren macrobiotisch te eten, zodat ze geen compromitterende
factoren in hun bloed zouden hebben. Hij ging toen met ze naar een
hotel en zorgde ervoor dat ze niet rookten en geen alcohol dronken.
Gedurende acht weken onderwierpen deze vrijwilligers
zich aan het volgende experiment:
Op de dagen dat ze speciale voeding kregen werd eerst hun bloed afgenomen
voor onderzoek, daarna kregen ze de voeding op een lege maag en daarna
werd er op verschillende tijdstippen weer bloed afgenomen. Met een
interval van een paar dagen was er telkens zo'n testdag. De voeding
was voor ieder verschillend:
Persoon I: Verse, rauwe melk van een biologische boerderij.
Persoon 2: Verse melk van dezelfde boerderij, maar nu gekookt.
Persoon 3 : Verse melk van dezelfde boerderij, maar nu verhit in de
magnetron.
Persoon 4 Gepasteuriseerde melk.
Persoon 5 Rauwe groenten, organisch geteeld.
Persoon 6 Gekookte groenten, organisch geteeld.
Persoon 7 Organisch geteelde groenten, verhit in de magnetron.
Persoon 8 Organisch geteelde groenten, eerst bevroren en toen ontdooid
in de magnetron.
De onderzoekers stelden vast dat in het bloed van degenen die magnetronvoedsel
hadden gegeten significante veranderingen optraden. Onder andere een
daling van de rode bloedkleurstof, van de goede vetten en van de witte
bloedlichaampjes. Ook vond hij dat er tijdens het verhittingsproces
in de magnetron schadelijke stoffen in het voedsel ontstaan, de zogenaamde
radiolyten die de DNA-structuren, ons erfelijkheidssysteem, kunnen
beschadigen. De enige andere manier waarop radiolyten kunnen ontstaan
is door voedselbestraling met radioactieve stoffen. Stoffen die DNA
structuren beschadigen zijn kankerverwekkend.
Het gerechtshof in Bern heeft een uitspraak gedaan in de zaak die
door de Zwitserse associatie van dealers van elektrische apparaten
voor huishoudens en industrie tegen dr. Hertel was aangespannen, en
hem verboden om publiekelijk te verklaren dat het gebruik van een
magnetron gevaarlijk is voor de gezondheid. Bij overtreding zou hem
een boete van vijfduizend Zwitserse francs worden opgelegd en riskeerde
hij een gevangenisstraf van een jaar. Het Zwitserse federale hof in
Lausanne heeft de uitspraak een jaar later, in 1994, bevestigd. In
augustus 1998 heeft het Europese Hof voor de Rechten van de Mens bepaald,
dat de zwijgplicht die Hertel was opgelegd in tegenspraak is met het
recht op vrijheid van meningsuiting.
Andere vondsten, door andere onderzoekers:
Er treden in de voeding structuurveranderingen in de aminozuren op
(de stoffen die eiwitten opbouwen). Dit kan onder andere tot allergieën
leiden. Babyvoeding zou nooit in de magnetron opgewarmd mogen worden.
De vetzuren in de voeding worden zo veranderd, dat ze niet meer bij
een gezond lichaam passen. Dit heeft onder andere met aderverkalking
te maken. Bestanddelen in het voedsel die infecties tegenhouden, dalen
sterk. Alle enzymen worden vemietigd en 80% van de voedingswaarde
wordt vemietigd; smaak en geur lijden sterk. Er treedt vrije-radicalenvorming
op en dit leidt beschavingsziekten en veroudering in. Met andere woorden:
voedsel uit de magnetron is morsdood en devitaliseert een mens.
Dan nog iets over bacteriën. In de gewone oven bestaat altijd
de kans op ongelijkmatige verdeling van de warmte, bijvoorbeeld bij
het braden van een groot stuk vlees of van gevogelte. Bij de magnetron
is dit probleem zelfs groter. Koude plekken die blijven bestaan na
de voor deze oven kenmerkende korte verhittingstijd, vormen een risico
bij besmet vlees. In proeven met besmet varkensvlees kon Trichinella
spiralis overleven. In gevogelte werd na bereiding nog Salmonella
aangetoond. In de buikholte van kalkoen uit de magnetron werd, ook
na sterke verhitting, nog Clostridium perfringens gevonden. Als gevolg
van onvoldoende inwendige temperatuur van het voedsel uit de magnetron
werden infecties met Campylobacter geconstateerd. Bovenstaande vier
bacteriën behoren tot de bekende en beruchte bacteriesoorten.
Gezien dit alles kunt u maar beter uw pannen gebruiken, gewoon op
het gas of op de elektrische kookplaat, en uw ouderwetse oven.
Over de Bijlmerramp
Op 4 oktober 1992 dook een Israelisch vrachttoestel
in een Bijlmerflat. Het was een ramp van grote omvang, maar de na-effecten
waren anders dan bij gewone rampen. Speciaal brandweerlieden, reddingswerkers,
politiemensen en mensen die in de loodsen werkten waar delen van het
ramptoestel waren opgeborgen, begonnen klachten te vertonen. Fibromyalgie
( een auto-immuunziekte van het spierstelsel) was er een van. Bepaalde
tumoren kwamen veelvuldiger voor. Er werd door de bevolking alarm
geslagen, maar de klachten, vooral van chronische vermoeidheid, werden
afgedaan als 'posttraumatisch stresssyndroom' of, zoals men tegenwoordig
zo graag zegt: 'Het zat tussen de oren.'
Op een dag riep mijn assistente me om even mee te luisteren naar de
radio. Daar hoorde ik dat in het toestel 57 kg waterstofsilicofluoride,
200 gram aluminiumfluoride en 273 kg verarmd uranium had gezeten.
Men gebruikt deze laatste stof als contragewicht om toestellen stabiliteit
te geven. Uranium is zwaarder dan lood.
Laat u zich overigens niet in slaap sussen door de term 'verarmd uranium'.
Het betekent dat men de isotoop U-235 eruit heeft gehaald voor de
productie van atoombommen of brandstof voor kerncentrales maar de
overgebleven isotoop, U-238, die meer dan 99% van het uranium uitmaakt,
blijft rustig doorstralen.
Dit verarmde uranium kan verwerkt worden in granaten, die door hun
zwaarte de pantsering van tanks doorboren. De Amerikanen hebben ze
ingezet in het voormalige Joegoslavië en in de twee Golfoorlogen.
Dit gaf een enorme radioactieve vervuiling.
Gezien mijn kennis van fluoride kon ik enkele conclusies trekken uit
de lading van het toestel. U-238 en fluoride waren samen verbrand
bij een temperatuur van 700 graden en dus moest dezelfde verbinding
zijn ontstaan die destijds bij het Manhattan Project al zoveel narigheden
had gegeven: uraniurnhexafluoride. Dit betekende voor hen die de stof
hadden ingeademd een radioactieve besmetting van belang.
Ik nam contact op met een aardig echtpaar, de heer en mevrouw Bertholet,
die de mensen in de Bijlmermeer terzijde stonden en die het met me
eens waren dat een seminucleaire ramp had plaatsgevonden, hetgeen
ze bevestigden in een brief van 3 augustus 1999. Ze deden echter meer
dan dat.
Op 4 oktober 1992 liep er, vlak voor de ramp, een Twentenaar door
de Bijlmer. Ineens hoorde bij een daverende klap achter zich en toen
bij omkeek zag bij nog net hoe het Israëlische toestel zich in
de flat boorde. Meteen begon het overal om hem heen te branden, bij
probeerde weg te komen en toen ...
Herinnert u zich de verhalen over mannen in witte pakken die door
de autoriteiten als een broodje aap werden afgedaan? Deze mannen doken,
om de Twentenaar been, als uit het niets op en hielden hem twintig
minuten vast in een schuurtje.
Na de ramp was deze man nooit meer goed geweest en hij had aan beide
onderbenen een vreemde aandoening ontwikkeld. De Bertholets namen
hem mee naar mijn huis en daar zag ik toen iets wat ik alleen van
een documentaire kende.
Toen de Amerikanen hun atoombomproeven in het Stille Oceaangebied
deden, hadden ze niet voldoende beseft hoe gevaarlijk nucleair afval
kon zijn. Amerikaans militair personeel had besmet zeewater over de
benen gekregen en daarna, in de loop van de tijd, een soort bobbelige
olifantshuid ontwikkeld. Deze huid heeft men ook bij Tsjernobyl-kinderen
gezien.
De benen van de Twentenaar die ik nu voor me zag, leken wel uit die
documentaire weggewandeld. Dit was een door atoomafval besmette huid.
Ik schreef een brief aan de parlementaire enquêtecommissie en
legde uit welke chemische reactie er tijdens de Bijlmerramp was opgetreden
en hoe deze reactie bepaalde geheimzinnige medische klachten kon verklaren.
Daarop kreeg ik een heel beleefde brief terug dat ze er zo nodig gebruik
van zouden maken. Blijkbaar was het niet nodig, want ik hoorde er
nooit meer iets van en de Bijlmerramp staat nog steeds niet bekend
als een kleine nucleaire catastrofe. De aan elkaar gelieerde atoom-
en fluoridenlobby’s waren er weer eens goed vanaf gekomen.
Minister Borst in Buitenhof over de Bijlmerramp, 1996
In 1996, vier jaar na de ramp en talloze meldingen van
gezondheidsklachten, ziet minister Borst nog steeds geen redenen voor
onderzoek naar de effecten die de Bijlmerramp kan hebben gehad op
de gezondheid van de omwonenden en reddingswerkers. Pas in 1999, onder
politieke druk, zwicht Borst. In dat jaar bezoekt ze ook voor het
eerst de Bijlmerrampplaats. Er komt een enquête commissie, die
uiteindelijk o.a. concludeert dat de maatschappelijke reactie op de
aanwezigheid van verarmd uranium is onderschat en dat de risico’s
van deze aanwezigheid onvoldoende herkend zijn. Een andere conclusie
is dat traagheid en onderschatting lokaal en landelijk in combinatie
met te weinig uitgaan van klachten en teveel van mogelijke oorzaken
uiteindelijk de gezondheidsklachten in aantal en aard heeft doen toenemen.
Het toenmalige kabinet vond het allemaal veel te boud, deze conclusies.
Borst en andere bewindslieden mochten rustig blijven zitten.
Terug naar boven
